W powieści tej są opisywane losy Zenona Ziembiewicza. Był to syn zbiedniałego ziemianina, a zarazem uczeń ósmej klasy gimnazjum. W tym rozdziale poznajemy jego przeszłość. Zakochuje się on w swojej rówieśniczce Elżbiecie Bieckiej, która później zostanie jego żoną. Miał on romans z nieślubną córką domowej kucharki, Justyną Bogutówną, który to doprowadził go do tragicznej śmierci. Z jego małżeństwa urodził mu się syn. Jego żona Elżbieta Biecka w młodości uczęszczała do żeńskiego gimnazjum. Jest ona odrzucona przez swoją matkę. Cierpi ona z powodu nieszczęśliwej miłości do starszego od siebie mężczyzny. Elżbietę i Zenona łączy wspólna fascynacja i odraza, przyciąganie i odpychanie.

Pierwsze ich spotkania jakie były w salonie u pani Kolichowskiej podczas dawania przez Zenona korepetycji Elżbiecie, kryją w sobie cały dramat ich późniejszego nie zrozumienia. Elżbieta wychowuje się u swojej zgorzkniałej ciotki, po dwóch nieudanych małżeństwach, gdyż matka ją odrzuciła. Ciotka jednak nie daje siostrzenicy tyle ciepła i miłości ile ona potrzebuje. Dom rodzinny Zenona znajduje się w Boleborzy. Kucharką w tym domu jest chora Bogutowa. Mieszka ona u Ziembiewiczów wraz ze swoją córką Justyną. Zenon jest już studentem, który wrócił do domu na wakacje z Paryża. Przebywa on tutaj tylko fizycznie gdyż myślami i duchem jest daleko w Paryżu. Justyna nie dostrzega żadnej różnicy pomiędzy nią, a paniczem i zakochuje się w nim. Wdają się oboje w romans. Jednak ich uczucie nie jest prawdziwą miłością, a jedynie fascynacją, przyzwyczajeniem, gdyż każdy panicz miał romans z dwórką. Niedługo potem Zenon wyjeżdża do miasta z powodu braku pieniędzy. Podejmuję pracę, aby zdobyć pieniądze na dalsze kształcenie. Rozpoczyna on pracę dziennikarska, która go wciąga bardziej niż zależności rodzinne.

Zamieszkuje on w mieście i odnawia swoje stosunki z Elżbietą, która stała się piękną kobietą.

1 2 3 4 Następna strona »