Część Pierwsza
Seweryn Baryka jest to człowiek, który pracował w carskiej Rosji jako urzędnik przemysłu naftowego. Przybył do Polski, aby znaleźć dla siebie żonę. Poślubił Jadwigę z Dąbrowskich, pannę z Siedlec, którą zabrał ze sobą do Rosji. Dziewczyna opuszczała Polskę z wielkim żalem, gdyż spędziła tu całe swoje dzieciństwo. Zostawiając również swoją młodzieńczą miłość- Szymona Gajowca, ubogiego urzędnika. Jego status materialny nie pozwalał mu na poślubienie bogatszej od siebie panny. Po ślubie Jadwiga urodziła małego chłopca, którego nazwano Cezary Grzegorz. Chłopiec miał szczęśliwe dzieciństwo, niczego mu nie brakowało i wychowywał się w duchu patriotyzmu.

Wybucha I wojna światowa. Cezary miał wtedy czternaście lat. Jego spokojne życie rodzinne poległo w gruzach. Jego ojciec został wysłany na front. Jadwiga strasznie cierpiała z tego powodu. Cezary coraz bardziej się jej nie słuchał, gdyż wcześniej w domu ojciec trzymał dyscyplinę. Jego matka całymi dniami martwiła się o niego i tęskniła za Siedlcami. Na początku wojny dostawała od męża listy. Po trzech latach uległo to zmianie ponieważ słuch po nim zaginał. Nikt o nim nic nie wiedział. Gdy Cezary maił siedemnaście lat w Rosji wybuchła rewolucja. Przerwał on wtedy swoją naukę, na dodatek pobił dyrektora swojej szkoły. W Rosji nastały nowe porządki. Był to okres wzmożonej agitacji. Cezary chodził na zgromadzenia uliczne. Był zwolennikiem idei zduszenia burżuazji i ustanowienia władzy robotniczej. W obawie przed nierozsądkiem syna, Jadwiga ukryła część ich oszczędności zakopanych w piwnicy. Jej obawy były słuszne gdyż Cezary pokazał komisarzowi miejsce złożenia rodzinnego skarbu.

Jego matka przebywała długą drogę, aby dotrzeć do jakiegokolwiek pożywienia. Czasem kosztowało ją to bardzo dużo wysiłku. Zajęto ich mieszkanie, a im pozostawiono tylko mały pokoik.

1 2 3 4 5 6 7 8 Następna strona »