Księgę pierwszą powieści otwiera list Wertera z dnia 4 maja 1771 roku. Bohater przybywa do małej miejscowości w celu odnalezienia utraconego spokoju i załatwienia spraw rodzinnych. Chce również uciec od kłopotliwego uczucia Eleonory. Zachwyca go piękno okolicy, w końcu odnajduje spokój. Kontempluje przyrodę, zauważając w niej obecność Boga. Czyta tylko utwory Homera. Fascynując się krajobrazem szuka także kontaktu z okoliczną ludnością. Szybko zyskuje przychylność mieszkańców, przez których jest lubiany. Nie znajduje jednak wśród nich przyjaciół, którzy by mogli go zrozumieć. Poznaje wdowca z dziewięciorgiem dzieci i studenta. Samotność wyzwala w Werterze skłonności do filozoficznej zadumy nad sensem istnienia. Życie porównuje do snu, który i tak kiedyś przeminie.

Werter często przebywa w obecności dzieci, które podobnie patrzą na świat jak on. Regularnie odwiedza malowniczą miejscowość Wahlheim. Werter poznaje wiejskiego parobka, który mu opowiada historię swojej miłości. W liście z 16 czerwca Werter opisuje swoją wizytę w leśniczówce komisarza i poznanie jego córki, Lotty. Werter jest zauroczony kobietą. "Oczy moje- ujrzały najpiękniejsze widowisko, jakie mi się kiedykolwiek nastręczyło". Fakt, iż Lotta jest zaręczona (z Albertem) nie wpływa na odczucia Wertera. Rozmowa z Lottą i późniejsze z nią tańce sprawiły wielką satysfakcję Werterowi. Miłość staje się dla niego wartością nadrzędną. Dzięki niej zapomina o problemach. Werter chce jak najwięcej czasu spędzać ze swoją wybranką serca. Towarzyszy dziewczynie w jej codziennych zajęciach. Wielką sympatią darzy młodsze rodzeństwo ukochanej.

Werter wraz z Lottą odwiedza proboszcza, gdzie poznaje historię dwóch starych orzechów. Werterowi wydaje się, że ta go kocha. Do Lotty przyjeżdża w końcu jej narzeczony - Albert. Werter nie jest wrogo nastawiony do Alberta.

1 2 3 4 Następna strona »