Akcja utworu odbywa się w Tebach, którymi rządzi Kreon. Dwaj bracia - Eteokles i Polinejkes toczyli bitwę o władzę, w której obaj zginęli. Kreon jednak nakazał tylko Eteoklesa godnie pochować, a Polinejkesa zakazał grzebać za dopuszczenie się zdrady. Antygona - siostra Eteoklesa i Polinejkesa z miłości do brata chce Polinejkesa pochować z szacunkiem, mimo zakazu Kreona. Mówi o tym swojej siostrze Ismenie, ta jednak odmawia jej pomocy. Na scenie pojawia się chór, który śpiewa pieśń sławiącą Eteoklesa. Kreon oznajmia starcom tybetańskim swoją decyzję o zakazie chowania ciała Polinejkesa. Na scenie pojawia się strażnik, który mówi Kreonowi, że mimo jego zakazu ktoś pochował ciało (zrobiła to Antygona). Oburzony Kreon nakazuje strażnikowi odszukać natychmiast winowajcę. Chór śpiewa pieśń mówiącą o człowieku - jako o tym, który włada naturą, a jego wierna służba ojczyźnie będzie wynagradzana. Z polecenia Kreona straż odkopała ciało Polinejkesa i czekała cierpliwie aż winowajca ponownie przyjdzie dokonać pochówku. I tak się stało. Po jakimś czasie przychodzi Antygona i widząc odkopane ciało ponownie chciała je pochować, jednak zostaje złapana na gorącym uczynku. Straż zaprowadza Antygonę do Kreona. Ta jest świadoma tego, że złamała prawo. Na swoją obronę wysuwa argument, iż prawo boskie (aby grzebać zmarłych) ma większą wartość niż ludzkie zakazy. Nie żałuje czynu, który popełniła. Przed obliczem Kreona pojawia się Ismena, która aby chronić siostrę bierze część winy na siebie. Antygona zaprzecza temu co mówi siostra. Ismena również, aby ocalić Antygonę powołuje się na jej związek z synem Kreona - Hajmonem. Ten jednak nie chce takiej synowej. Kreon w rozmowie z Hajmonem radzi mu, żeby znalazł sobie inna kobietę, która będzie jego godna. Hajmon oznajmia ojcu, że lud opowiada się za stroną Antygony. Kreon jest oburzony. Nie udaje się Hajmonowi nakłonić ojca do zmiany decyzji.

1 2 Następna strona »