Rym – jest to powtórzenie jednakowych lub podobnych układów

brzmieniowych w zakończeniach wyrazów zajmujących

ustaloną pozycję w obrębie wersu (w poezji) lub zdania (w

prozie).

Rym pełni funkcję wierszotwórczą, instrumentacyjną i

semantyczną (znaczeniową). W poezji współczesnej rymy mają

mniejsze znaczenie niż w tradycjonalnej, w wielu zaś jej

przejawach zupełnie nie występują.

Rodzaje rymów

żeńskie – posługujące się akcentem paroksytonicznym,

nieodłączne od wiersza sylabicznego, np. "woda – uroda"

męskie – oparte na akcencie oksytonicznym, właściwe

wierszowi sylabotonicznemu, jak "zew – krew"

daktyliczne – w języku polskim rzadkie, związane z akcentem

proparoksytonicznym: "zakochać się – rozszlochać się"

bogate – charakteryzują się nagromadzeniem współbrzmień

spółgłoskowych, np. „piąstkom – cząstkom”,

ubogie – nie posiadają wielu współbrzmień, np. „te – swe, mi –

śni”,

głębokie – obszar współdźwięczności wychodzi poza granice

ustalone przez miejsce akcentowanej samogłoski; są

równocześnie rymami bogatymi, np. „łabędzie – tak będzie”,

dokładne (pełne, ścisłe) – utrzymują pełna identyczność

głoskową na obszarze współdźwięczności,

„dla ucha” – oparte na współbrzmieniach i niezależne od

pisowni, np. „straży – grabaży",

„dla oka” – literowa identyczność komponentów rymowych, np.

rymowanie „ó” z „o” (a nie „ó” z „u”),

niedokładne (przybliżone) – nie operują identycznością głosek

w obrębie obszarów rymowych, np. „domy – mody”,

składane – ich przestrzeń rozciąga się poza granice

pojedynczego wyrazu, np. „do dna – chłodna”,

łamane – tworzą ekscentryczny efekt intonacyjno –

semantyczny, są stylistycznie sfunkcjonalizowane,

przygodne – pojawiają się sporadycznie, np. „tyleż tędy co

wszędy”,

gramatyczne – utworzone z wyrazów, których współbrzmienie

wynika z identyczności końcówek gramatycznych, np.

„spotkałem – uściskałem”,

niegramatyczne – utworzone z wyrazów należących do

różnych kategorii gramatycznych, np. „świat cały – bez chwały”,

banalne (oklepane, częstochowskie) – utworzone z wyrazów

często zestawianych ze sobą w pozycjach rymowych, tworzą

ciąg wyeksploatowanych skojarzeń, np. „dal – żal”,

rzadkie (wyszukane, trudne) – przeciwieństwo rymów

banalnych, charakteryzują się niezwykłością doboru wyrazów,

egzotyczne – wprowadzają słowa obce, np. „trytonów –

pantalonów”,

homonimiczne – powtarzanie tych samych wyrazów, np.

„stokroć – stokroć”,

kalamburowe – ujawniają dwuznaczność wyrazów i więzi

znaczeniowe, np. „bogiń – albo giń”,

asonans – rym oparty na identyczności samogłoskowej, np.

„plama - trawa”,

konsonans – rym oparty na identyczności spółgłoskowej, np.

„gong – gang”.