Wielka Brytania największym państwem kolonialnym: Na lata 1872- 1914 w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii przypada panowanie dwóch władców: królowej Wiktorii i Edwarda VII- syna Wiktorii. Wielka Brytania na przełomie wieków to wielka potęga ekonomiczna i państwo posiadające największe imperium kolonialne. Anglia przodowała w produkcji węgla, stali. Nadal Wyspy Brytyjskie były centrum finansowym i bankowym świata. W Wielkiej Brytanii nie było konstytucji, a życie polityczne normowały przeróżne akty prawne uchwalane w ciągu wieków istnienia monarchii. Pod względem ustrojowym Anglia była monarchią parlamentarną. Król był głową państwa, nie rządził, ale panował. Faktyczną władzę posiadał parlament złożony z Izby Gmin i Izby Lordów. Większość parlamentu tworzyła rząd na czele z premierem. Partia opozycyjna tworzyła tzw. gabinet cieni po to, by po najbliższych wygranych wyborach móc przejąć rządy w państwie. Klasami panującymi była arystokracja i bogata burżuazja, które wchodziły z sobą w ścisłe związki interesów i związki rodzinne. Do Izby Gmin w wyniku kolejnych reform systemu wyborczego z XIX w. mogli wybierać swoich przedstawicieli mieszczanie i robotnicy. Dopiero w 1918 r. wprowadzono powszechne prawo wyborcze, które objęło również kobiety. Cechą charakterystyczną stosunków politycznych były zmiany co kilka lat gabinetów w ramach dwóch partii politycznych0 konserwatystów i liberałów, a z czasem także Partii Pracy. W polityce wewnętrznej na pierwszy plan wysuwały się kwestia robotnicza i irlandzka.  Reformy wyborcze dały części robotników prawo do głosowania, w 1871 r. zostały zalegalizowane związki zawodowe. Mimo to władze brytyjskie wszczęły zdecydowane działania przeciwko fali strajkowej. Tymczasem na przełomie lat 80. i 90. miały miejsce masowe strajki robotników niewykwalifikowanych. Na fali akcji strajkowej zaczęły spontanicznie powstawać wśród nich niezależne związki zawodowe. Działania te doprowadziły do powstania w 1893 r. jako samodzielnej siły Niezależnej Partii Pracy, która nie była partią marksistowską, ale reformistyczną. W  1900 roku powstała Partia Pracy, stawiająca sobie za cel przeprowadzenie reform społecznych i politycznych w warunkach państwa kapitalistycznego. W parlamencie została poruszona kwestia praw socjalnych. W przemyśle został wprowadzony 8- godzinny dzień pracy, minimum płacy, emerytury robotnicze.