ROZLEGŁOŚĆ OPARZEŃ:

Największe znaczenie w postępowaniu z poszkodowanym na kolejnych etapach udzielania pomocy ma rozległość oparzenia. Każde oparzenie powyżej 15% powierzchni ciała u dorosłych i powyżej 5% powierzchni u dzieci i osób starszych (powyżej 65 lat) jest oparzeniem ciężkim, stanowi zagrożenie życia i wymaga hospitalizacji. Oparzeniami ciężkimi przy których zachodzi konieczność specjalistycznego leczenia szpitalnego, są także oparzenia: - okolic wstrząsorodnych (ręce, uszy, stopy, twarz, oczy, krocze); -prądem elektrycznym; - połączenie z innymi dużymi obrażeniami. Hospitalizacji wymagają także ci poszkodowani którzy przebywali w strefie zadymienia, ale oparzenia u nich są niewielkie lub nie występują.

Określenie stopnia zniszczeń miejscowych jest na miejscu wypadku początkowo trudne, a niekiedy wręcz niemożliwe. Podział na 3 stopnie:

- Oparzenie I stopnia (rumień)- obejmuje tylko naskórek; objawy: ból, zaczerwienienie, obrzęk.

– Oparzenie II a stopnia (pęcherze)- obejmują całą grubość naskórka i część skóry właściwej, objawy: ból, zaczerwienienie, pęcherze.

– Oparzenie II b  stopnia (martwica powierzchowna)- obejmuje naskórek i całą grubość skóry właściwej, wyglądem może przypominać oparzenie III stopnia z tym, że zabarwienie jest zazwyczaj czerwone lub różowe.

– Oparzenie III stopnia (martwica głęboka)- zniszczenie przekracza skórę właściwa; charakteryzuje się twardą powierzchnią o zabarwieniu czarnym, brunatnym, białym, a czasem czerwonym; miejsce oparzone jest niebolesne, gdyż skóra została zniszczona na całej grubości wraz z receptorami bólowymi.