Edyp jest synem Jokasty i Lajosa. W dzieciństwie został porzucony przez swoich rodziców, gdyż wyrocznia przepowiedziała im, iż syn doprowadzi do ich śmierci. Chłopiec zostaje znaleziony przez pasterzy i oddany do Koryntu, gdzie opiekuje się nim Polibos. Gdy dorasta wybiera się  do wyroczni delfickiej, która przepowiada mu, że zabije ojca i ożeni się ze swoją matką. Edyp, sądząc, że jego ojczyzną jest Korynt, postanawia założyć rodzinę i dom gdzie indziej. W czasie wędrówki napotkał wóz z panem, Było to w ciasnym wąwozie, żaden z nich nie chciał ustąpić i wybuchła kłótnia. Edyp pozabijał wszystkich, nie domyślał się nawet, że ów mężczyzna jest jego prawdziwym ojcem. W czasie swojej długiej tułaczki Edyp rozwiązał zagadkę okrutnego Sfinksa i tym samym objął tron, poślubił Jokastę.

Edyp przedstawiony jest jako dobry władca, pełen troski i miłości do swojego ludu. Cieszy się szacunkiem, dba o losy państwa. Więc, gdy Teby nawiedzają nieszczęścia, zaraz, poddani bez wahania zwracają się do niego o pomoc. Wierzą, mają do niego zaufanie. Edyp nie był patologicznym morderca tylko zwykłym człowiekiem, który popełnił błąd i grzeszył pychą. Bogowie bawili się jego życiem. Wszelkie jego usiłowania uniknięcia fatum przyniosły odwrotne skutki, odwrotne do klęski np. wyjaśnienie tajemnicy zarazy doprowadziło do katastrofy. Prawda go zgubiła. Wina była popełniona nieświadomie. Ożenił się z Jokastą niewiedząc, że jest jego matką. Wybierał on między szczęściem własnej rodziny, a dobrem obywateli. Jokasta pewna prawdy radziła ją ukryć. Wszystkie jego działania zostały udaremnione. Życie Edypa potoczyło się zupełnie inaczej.

Z najszlachetniejszego stał się nędzarzem, żebrakiem i tułaczem, wydając wyrok na zabójcę Lajosa wydał na samego siebie. Nie chciał oglądać swojej hańby, dlatego wykłuł sobie oczy i opuścił Teby, tak oto dopełniło się przenaczenie.