Koncepcja ludzkiego losu w antyku jest koncepcją tragiczną. Bohater niezależnie od siły charakteru i szlachetnych intencji jest z góry skazany na śmierć z woli bogów. To bogowie ingerują w historię i decydują o losach ludzi. Tragizm antyku polegał poza tym na niemożności wyboru między dwiema równorzędnymi racjami moralnymi. To starcie przyniosło klęskę jednostce szlachetnej, bowiem każdy wybór był krokiem od katastrofy. Poprzez tragizm antyczny należy rozumieć także splot nieszczęśliwych okoliczności, stworzenie sytuacji bez wyjścia, daremność działań zdeterminowanych przez siły wyższe, fatum ślepe prawa natury. Każda decyzja, którą podejmuje jednostka, jest zła i prowadzi ją do ostatecznego upadku. O tragizmie świadczy również to, że bohaterowie stają się jednocześnie winowajcami i ofiarami, następują dysproporcje między winą, a karą tragicznej koncepcji losu ludzkiego świadczy również ,,Iliada” Homera. Tragizm w tym utworze wynika z faktu, że jednostka jest z góry skazana na śmierć z woli Bogów. To bogowie olimpijscy ingerują w losy ludzkie. Ta ingerencja bogów widoczna jest w pojedynku Hektora z Achillesem. Wynik tego pojedynku był z góry przesądzony: na złotej szali z Zeusa los Achillesa przeważył, a los Hektora spadł do Hadesu. Dlatego też Achilles - będąc pod protekcją niebios (półbóg) zwyciężą tylko dzięki woli bogów szlachetnego, odważnego Hektora, który świadom nierównych szans, staje do walki z poczucia patriotycznego obowiązku.
Tak więc koncepcja ludzkiego losy w antyku jest zdecydowanie tragiczna. Najtragiczniejsze jest to, że człowiek nie może nic zrobić aby poprawić swój los jest bezsilny.