W XI wieku w Europie stały się sławne wyprawy krzyżowe – krucjaty .

Przyczyny wypraw krzyżowych:

- czynnik religijny – walka z niewiernymi (muzułmanami),

- chęć zdobycia bogactwa i sławy

- przeludnienie – poszukiwanie ziem, przygód

- odpowiedź i reakcja na agresywną politykę prowadzoną przez władców muzułmańskich

- odbicie (a dopiero potem obrona) Jerozolimy, św. Grobu Pańskiego i ogólnie ziemi świętej  z rąk ,,niewiernych”

- ogłoszenie religii chrześcijańskiej

- obrona pogranicza Bizancjum

- przeludnienie Europy, a także ciągłe konflikty między władcami europejskimi

- chęć wzbogacenia się biednego rycerstwa

- możliwość odpuszczenia wszelkich grzechów, lecz również uzyskania błogosławieństwa za udział w krucjacie

 

Skutki krucjat:

- śmierć dziesiątek tysięcy ludzi

- powstanie zakonów rycerskich na Ziemi Świętej

- upadek autorytetu papiestwa przyczyną schizmy zachodniej

- pomnożenie majątku kościelnego

- rozkwit handlu lewantyńskiego

- pogłębienie wiary w Europie

- zbliżenie się do siebie 3 cywilizacji: łacińskiej, greckiej, arabskiej

- ogromny rozwój kultury i nauki

- rozwój żeglugi morskiej

- przyspieszenie przemian gospodarczych i społecznych średniowiecznej Europy

- nasilenie się fanatyzmu religijnego i silniejsza niechęć do pogan i innowierców

- pogłębienie wrogości między chrześcijanami a islamem

- powstrzymanie ekspansji islamskiej na Europę

- wykształcenie się etosu rycerskiego i kultury rycerskiej

- osłabienie Cesarstwa Bizantyjskiego

- upadek Miast Wschodu, pól, winnic, lasów

- rozkwit ruchu pielgrzymkowego

 

I wyprawa krzyżowa- prowadzona w latach 1096 – 1099, po jej zakończeniu powstało Królestwo Jerozolimskie

II wyprawa – 1147 – 1149, siłami króla Francji Ludwika VII i rzymsko-niemieckiego cesarza Konrada III, zakończona całkowitą porażką.

III wyprawa – 1189-92, siłami rzymsko – niemieckiego cesarza Fryderyka I  Barbarossy, króla Francji Filipa II Augusta oraz króla Anglii Ryszarda Lwie Serce, która prowadziła trzyletnie oblężenie Akki, zakończone jej zdobyciem i podpisaniem ugody z sułtanem Salladynem

IV wyprawa krzyżowa – w latach 1202-04 mieszanymi siłami Wenecji oraz rycerstwa francuskiego i niemieckiego, która na skutek manipulacji Henryka Dandolo, zamiast pomóc obleganej Akce, zaatakowała Bizancjum, doprowadzając do powstania w Konstantynopolu i najbliższych jego okolicach efemerycznego państewka nazywanego cesarstwem Łacińskim

V wyprawa – 1217-21 siłami króla Węgier Andrzeja II Arpadowicza, księcia Antiochii Boemunda IVJednookiego oraz króla Cypru Hugo  I Cypryjskiego, która skończyła się całkowitym fiaskiem

- wyprawa krzyżowa prowadzona w latach 1228-29, siłami rzymsko- niemieckiego cesarza Fryderyka II.

VI wyprawa – 1248- 1254 przez króla Francji Ludwika IX na wieść o zdobyciu Jerozolimy przez Chorezmijczyków w 1244 roku. Zakończyła się klęską.

VII wyprawa – również podjęta przez Ludwika IX (w 1270r.), który tym razem lądował w Tunisie, stolicy Tunezji, licząc na pomoc tamtejszego sułtana. Oczekiwania jego się jednak nie spełniły, sam król padł ofiarą epidemii dżumy. Po jego śmierci jego armia powróciła do Europy.

 

I wyprawa ludowa 1096r. poprzedzająca I wyprawę krzyżową, prowadzona przez Kaznodzieję Piotra z Amiens, która dokonała kilku masowych rzezi ludności żydowskiej w Nadrenii i na szlaku swoich przemarszów, po czym została zmasakrowana przez oddziały sułtana Ar Rumu, pod Niceą, niedaleko Konstantynopola

II wyprawa ludowa – 1147 r. – towarzysząca II wyprawie krzyżowej, podzieliła losy tej ostatniej

Krucjata dziecięca – 1212 r. – prowadzona przez grupę francuskich i włoskich kaznodziejów ludowych. Zgromadziła ona kilkadziesiąt tysięcy dzieci, które zostały załadowane na okręty weneckie i genueńskie. Większość dzieci zginęła z głodu na okrętach, reszta została wysadzona w Cyprze lub sprzedana w niewolę muzułmanom