Stoicyzm- zapoczątkowany przez Zenona z Kition; głosił iż zarówno w szczęściu jak i nieszcz. trzeba zachowac spokój; to czł. jest odpowiedzialny za stawanie się dobrym czy złym, nic co się wydarzy nie zmienia istoty jego charak. Stoicy nakazują czł. życ mądrze, z rozwagą, rozumnie, cnotliwie. Źródlem zła są afekty (namietnośc) silniejsze od rozumu przeciwne naturze ludzkiej: zawiśc i pożądliwośc, smutek i obawa; stanem szczęścia jest apatia (beznamiętnośc) Intencja: czyn jest dobry jeśli jest intencją- jeśli ją posiada to choc pochodzi za haniebny jest dobry. Etyka społ.: ideałem jest zyc dla ludzkości, tak jak dla samego siebie.

Epikurejczycy- twórcą był Epikur z Samos, głosił sensualizm psychologiczny, trzeba żyć by stale odczuwać przyjemność poprzez unikanie bólu i cierpienia, wg nich po śmierci nic nie ma. I

dealizm platoński- pogląd wg którego naprawdę istnieją tylko idee; istnieją 3 elem. wieczne: deniurg- budowniczy świata, materia- wieczna, rozciągła, nieuformowana oraz idee- które są istotami pojęc. Deniurg zapatrując się na idee stworzył za pomocą materii świat. Dualizm świata- stanowisko wg którego istnieją 2 substance róznej natury. Koncepcja czł: składa się z ciała i nieśmiert duszy, która jest siedliskiem rozumu; ciało zniewala duszę, jest jej więzieniem. Anamneza- dusza przebywając w świecie idei czerpała z niego a wrzucona w ciało zapomina obrazy jakie wcześniej nabyła. A. to przypominanie wiedzy o świecie idei.

Istota Platonizmu: w antologii przekonanie, że istnieje byt idealny, a byt realny jest od niego zależny, w psychologii dusza istnieje niezależnie od ciała, ciało jest niższe, w teorii poznania istnieje wiedza rozumowa, nieuświadomiona, wrodzona, a wiedza zmysłowa musi być jej podporządkowana,w etyce uznanie że właściwym celem człowieka są dobra idealne, a dobra realne powinny byc traktowane jako środki do osiągnięcia cnoty. Plat. jest autorem dialogów: ,,Uczta"- o miłości, ,,Państwo"- traktat filoz., polityczny.

Platon- był uczniem Sokratesa,człowiek wszechstronnie wykształcony, jego słynną nauką była nauka o ideach których niedoskonałym odbiciem są rzeczy materialne.

Heraklit- twórca- teorii powszechnej zmienności, za najważniejszy punkt uznawał ogień, który był podstawą zasady bytu, uważał, że podst. Cechą rzeczywistości jest jej zmienność, światem rządzi rozum. Arystoteles- jeden z najsław. filoz. gr., był uczniem Platona; odrzucił rozum; najbardziej cenił wiedzę empoiryczną. Filozof. A. była wzorem systematycz. logicznego myślenia. Najwyższe dobro- eudajmonia- szczęście, działanie jednostki oparte na rozumie. Głosił f. złotego środka, czyli średniej miary we wszystkich czynnościach.

Sokrates- uważał ze tylko czł. mądry może byc naprawd. szczęś.; Mądrośc łączy sie  z dobrem i pięknem, zło wynika z głupoty; uważał że należy dążyc do cnoty. Cnota- to sprawiedl, odwaga, panowanie nad sobą, jest wiedzą. Czł. powinien dla dóbr moralnych poświęcic dobro niższe i pozorne; tylko to co dobre jest pożyteczne. Intelektualizm etyczny- przekonanie ze cnota jest wiedzą. ,,Wiem, że nic nie wiem" ,,Jest to jedno i to samo..." Sok. ceni: odwagę, wiedzę, uczciwośc, mądrośc, poszukiwanie prawdy, szlachetnośc, wolnośc.