I Struktura tragedii: a Prolog (przedakcje, wprtowadzenie); 2 Parados (wejście chóru); 3 Epeisodion (wystąpienie aktorów); 4 Stasimon (pieśń chóru); 5 Eksodos- zakończenie.

II Kompozycja tragedii: 1) Ekspozycja, czyli wprowadz. poprzedzające akcję; 2) Węzeł tematyczny- pojawienie się problemu; 3)Perypetie: działania boh. zmierzające do rozwiązania problemu; 4) Punkt kulm.- moment zwrotny, napięcie emocjonalne osiąga najwyższy poziom (edyp dowiaduje się ze jest zabójcą Lajosa); 5) Katastrofa- rozwiąz. akcji i zakończe. utworu.

III Gł. wyznaczniki gatunkjowe tragedii antycznej:

a) temat- zaczerpnięty z mitów o bogach lub dotyczący relacji czł. z bogami;

b) zasada trzech jedności: czasu- jedna doba, miejsca- jedno miejsce, przed pałacem, akcji- jeden wątek, brak w. pobocznych;

c) obecność chóru, od 1 do 3 aktorów na scenie;

d) bohater- wg ,,Poetyki" Arystotelesa bohater tr. ant. nie powinien byc ani specjalnie dobry, ani zły, powinien byc zwyczajny;

e) zasada decorum- zasada odpowiedzialności, stylu wobec przedstawionych treści, sytuacji boha, jego społecz. pozycji wobec gatunku; nie wolno mieszac tragizmu z komizmem.

Mimesis- kategoria wyznaczona w ,,Poetyce" Aryst. inaczej naśladowanie rzeczywistości; zadaniem twórcy jest przedst. to, co zaszło faktycznie, lecz to co prawdopodobne, konieczne; twórca przeds. rzeczy i zdarzenia typowe.

Katharsis (oczyszczenie)- określa cel tragedii, czyli przez wzbudzenie litości i trwogi; trag. doprowadza do oczyszczenia tych uczuc.

Konflikt tragiczny- szlachetna jednostka ma do czynienia z przeciwstawnymi, ale równoważnymi wartościami. Droga do wiedzy jest drogą do ciemności; wybór zawsze tragiczny.

Hamartia- wina tragiczna; bohater wbrew swojej woli popełnia zbrodnię, jest obciążony winą.

Hybris- pycha, która prowadzi bohatera do zguby.

Hybris-pycha, która kieruje bohaterem prowadząc go do zła Każda decyzja prowadzi do klęski.

Ironia tragiczna- splot wydarzeń które z pozoru dobre dla bohat. prowadzą go do klęski.

Rola chóru: ocenia postępowanie; solidaryzuje z głównym bohaterem; uczestniczy w zdarzeniach (rozmawia z bohat, wpływa na ich działanie); podsyła rozwiązanie; broni praw boskich, stoi na straży moralności. 

Anakreont (VIw.pne)- najweselszy z poetów gr. autor pogodnych pieśni biesiadnych, zwanych od jego im anakreontykami.

Anakreontyk- utwór poetycki sławiący uroki życia, erotykę, wino, wesołe biesiady, nawiązujący do tematyki, stylu i miar wierszowych gr poety; zwięzła forma, wyróżniane głównie ze względu na temat. W utworach A. występuje motyw winy, zamilowania do zabawy; ,,Śniadanie"- pod. lirycz. opowiada o życiu codziennym, zajęciach które wykonuje; ,,Bój z Erosem"- pod lir/ chce zapomniec o miłości i chce się bawic; czł. pije wino i szykuje się by bojowac z Erosem. ,,Eros w pułapce"- pod lir. mówi o Erosie którego zobaczył w różach; tematem utworu jest stan zakochania; mowa tu o erotycznym flircie; wypił wino a razem z nią miłość. Kontekst- K.I. Gałczyński.

Safona- VIIwpne- poetka z gr. wyspy Lestos, autorka pięknych wierszy miłosnych: tematyka miłosna, miłośc zmysłowa.

Strofa soficka- jest to tetrastych, który składa się z 3 11- nasto głoskowych wersów. Kontekst- C.K.Norwid ,,Trzy strofki"- nieszczęśliwa miłośc.

Teokryt- IIIwpne- poeta z gr. miasta Syrakauz, twórca sielanek (idylli), utworów epicko- lirycznych, zawierających też elem. dramat. (dialog). Przedst. one szczęśliwe życie pasterzy, rolników lub rybaków na łonie bujnej wiosennej przyrody: zagrzewa do walki. Poezja tyrtejska- poe. zagrzewająca do walki; miłośc do ojczycny.

Symonides- VIwpne- Grek, autor pieśni chóralnych, twórca epigramu; uprawiał też hymny, dytyramby; twórczośc poety cechuje litośc, tkliwośc; często pisze o przemijaniu.

Epigram- krótki I lekki utwór poetycki o charkaterze aforyzmu z zaskakującą pointą, w starożytności dwu wersowy napisa na pomnikach grobowych(podobny do fraszki).