Postulaty: 1) Każdy związek organiczny charakteryzuje się właściwą dla siebie budową określoną przez rodzaj, liczbę i sposób powiązania atomu. 2) Atomy węgla w związkach organicznych są 4- wartościowe. 3) Atomy węgla mogą łączyć się ze sobą tworząc: * łańcuchy nierozgałęzione (proste); * łańcuchy rozgałęzione; * pierścienie dowolnej długiści (rys. 1). 4) Atomy węgla mogą łączyć się ze sobą lub atomami innych pierwiastków tworząc wiązania: * pojedyncze typu (sigma)- wiązanie mocne; * podwójne: typu, i typu (mocne,słabe); * potrójne: (słabe, mocne, słabe). 5) Elektrony nieuczestniczące w wiązaniach pomiędzy atomami węgla są wykorzystywane do tworzenia wiązań z atomami innych pierwiastków. Prawie zawsze w skład związków organicznych wchodzi wodór, a ponadto może to być tlen, siarka azot, fosfor, chlor, fluor, brom, jod (fluorowce zwane halogenami).

Alkany- reagują z wodą bromową na świetle, odbarwiając ją. Natomiast w ciemności ta reakcja nie zachodzi. Izomery to związki o tym samym wzorze sumarycznym, ale różnej budowie przestrzennej. Szereg homologiczny to zbiór węglowodorów (w tym wypadku alkanów), które różnią się między sobą grupą -CH₂- lub jej wielokrotność. Izomerów nie ma: metan, etan, propan.

,,N” przed nazwą węglowodoru oznacza, że łańcuch węglowy jest nierozgałęziony, np. n- butan, n- pentan.

NAZEWNICTWO: 1) Wybór najdłuższego łańcucha węglowego i numeracja w ten sposób (od tego końca, aby podstawniki miały możliwie najniższe atomy węgla). Numerujemy od tej strony z której suma jest mniejsza. || Atomy węgla lub grupy atomów lub inne atomy, które nie znalazły się w łańcuchu gł. Stanowią podstawniki.

Rodzaje podstawników: 1) P. alkilowe: CH4, C2H6, C3, H8, C4H10; 2) P. halogenowe (XVII gr): F, Cl, Br, J.

Nazwa każdego węglowodoru jest zbudowana z dwóch części: informacji o podstawnikach i inf. o łańcuchu głównym.

Jeśli w związku występuje dwa lub kilka podstawników to wymieniamy kolejno nr atomów węgla, przy których one stoją.

Jeżeli w związku występuje kilka różnych podstawników, to podajemy je w kolejności alfabetycznej: najpierw podstawniki halogenowe, potem p. alkilowe.  || Przed nazwą każdego podstawnika podajemy numer atomu węgla, przy którym ten p. się znajduje.

Na skalę przemysłową alkany alkany otrzymuje się wyodrębniając z surowców naturalnych (z gazu ziemnego, ropy naftowej).

Na skalę laboratoryjną alkany można otrzymywać następującymi metodami:

1) M. Wurtza: na chlorowcoalkany działał metalicznym sodem. Metodę tę otrzymuje się alkany o parzystej liczbie węgla. Należy przy tym zwrócić uwagę, aby prawidłowo dobrać substraty, tak aby otrzymać jeden węglowodór, a nie mieszaninę węglowodorów.

2) Termiczny rozkład soli kwasów karboksylowych w obecności zasad.

3) Otrzymywanie metanu lub etanu z gazu wodnego. (Gaz wodny: mieszanina CO i H2 w różnych proporcjach).

4) Metoda otrzymywania metanu z węgliku glinu w wyniku działania wodą lub kwasem solnym.

Własności alkanów: 1. Reakcja spalania: s. pełne: do CO2 i H2O, s. pólpełne: do CO i H2O, s. niepełne: do C i H2O. 2. Reakcja substytucji (podstawienia). ||| Alkany w ciemności nie odbarwiają wody bromowej, a na świetle tak.