,,Pijaństwo” I. Krasicki- Utwór przyjmuje formę dialogu. Bohaterami są szlachcice, z których jeden nadużywa alkoholu, a drugi jest wstrzemięźliwy. Satyra podejmuje problem pijaństwa szlachty. Bohaterowie utworu są anonimowi. Pi. Jest krytykowane poprzez pokazanie skutków pi., kontrast, komizm sytuacji, ironia.

Pijak: przyjmuje postawę beztroskiego życia; jest gościnny, wesoły; sztuka pretekstu, by usprawiedliwić swoje picie; kultura nie pozwala mu nie pić; jest smakoszem; pije dla zdrowia; alkohol prowadzi do sporów, bójek; pod wpływem a. rozwiązują problemy gosp., starają się być politykami, oceniają historię; wierzy że pod wpływem gadania może przestać pić.

Skutki p.: bójki, agresja, złe samopoczucie, utrata zdrowia, odbiera czł. godność; przytępiony rozum, wyrzuty sumienia.

Zalety życia w trzeźwości: zdrowie, energia, radość życia, pogoda ducha, wew. Wolny, moc, zapał do pracy, nie traci majątku, racjonalnie gospodaruje swoim majątkiem, zachowuje poczucie godności osobistej.

,,Do króla” I.K.: W wierszu mówi p. l., który zwraca się do króla. P. ujawnia się na początku  i końcu utworu i jest nim autor, który mówi o swoim pisarstwie, podejmuje tematykę autotematyczną. Satyra ukazuje prawdę, wyolbrzymia i ośmiesza ludzkie wady. P.l. nie identyfikuje się z osobą, która stawia królowi liczne zarzuty.

Zarzuty wobec St. Augusta Pon.: jest królem elekcyjnym, nie płynie w nim królewska krew; błękitna krew budzi szacunek, a zwykła zawiść; źle, że władca nie pochodzi z poza granic Polski gdyż budziłby większy szacunek; brak mądrości, doświadczenia, gdyż jest młody; nie jest tyranem, jest władcą zbyt łaskawym, powinien rządzić mocną ręką, budzić strach i zapracować na posłuszeństwo poddanych; źle że jest wykształcony- nie w rozumie tkwi potęga tylko w sile- zdaniem szlachcica nie warto zabiegać o wykształcenie; Satyra tylko pozornie gani króla, a wręcz wylicza jego zalety: gorący patriota, zaangażowany w sprawy kraju, świetnie wykształcony, młody, cieszy się zaufaniem- został wybrany przez lud, zna problemy kraju.|| Satyra ośmiesza wady szlachty. Jest ona zacofana, ciemnota, głupota, wstecznictwo, niewiara w potęgę nauki, zawistna, obłudna, cechuje ich pozorny patriotyzm, nie zależy im na dobru państwa. Satyra jest utworem pochwalnym na cześć króla St. Augusta Pon. 

,,Wstęp do bajek”- Jest tu ukazana rzeczywistość idealna; Ludzie są życzliwi, odpowiedzialni, rzetelni. Autor wymienia cechy ludzi jakie powinni oni posiadać. Prawdziwa rzeczywistość jest zaprzeczeniem tej, która występuje w utworze. Bajki są zwierciadłem, w którym odbija się prawdziwa twarz. Anafora ,,był”- wylicza przykłady. Równo w połowie utworu (4 i 5 wers) rytm wiersza staje się szybszy, pojawiają się po dwa przykłady ludzi. Świat jest uporządkowany zgodnie z logiką, świat jest matematycznie poukładany, do którego ludzie powinni dążyć. Idealny świat został zapisany idealnie ułożonym językiem.

,,Jagnię i wilcy”- Jagnię jest bezbronne, samotne i głupie. Spotkało przeciwników- wilków na swojej drodze. Bunt jagnięcia jest skazany na śmierć. Wilki są silne, mają głos decydujący na tym terytorium. Krasicki pokazuje, że w świecie funkcjonuje prawo siły, a kto się do niego nie dostosuje zginie. Człowiek, który posiada rozum powinien zgodnie z rozumem porządkować świat. Jagnię i wilcy zostali ze sobą skontrastowani.

,,Ptaszki w klatce”: stary czyżyk nie może zaakceptować zmiany, zaś młody urodził się w klatce. Bajka dotyczy systemu wartości. Wolność jest wartością, której nie można się wyzbyć, powinna ona być najwyższą wartością dla każdego człowieka i powinniśmy jej bronić. Krasicki przypomina, że człowiek powinien strzec wolności. ,,Dewotka”: Utwór zawiera obraz starej dewotki, czyli osoby pobożnej na pokaz, która podczas modlitwy jednocześnie bije służącą. Jej czyny stoją w jaskrawej sprzeczności ze słowami Modlitwy Pańskiej, która zawiera fr. mówiący: ,, …i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom…”.

Morał: jest wyrażony wprost, słowami: ,,uchowaj Panie Boże takiej pobożności”. Ostrość tej sceny nakreślonej przez poetę- księdza dowodzi, że nie toleruje on hipokryzji, czyli fałszu w sprawach wiary.

Alegoria: dewotka jest uosobieniem fałszywej pobożności, która jest grzechem.