,,Reduta Ordona" Adam Mickiewicz świadomie stworzył legendę bohaterstwa porucznika Ordona obrońców reduty. Przeciwstawił ogromowi wojsk carskich i carskiemu despotyzmowi garstkę żołnierzy polskich i bunt Warszawy. Końcowa część utworu jest usprawiedliwieniem czynu porucznika, który w obliczu zagrożenia wysadził w powietrze cały ford. Z całą mocą przekonania wypowiedziane są słowa: ,,Bo dzieło zniszczenia a dobrej sprawie jest święte, jak dzieło tworzenia’’. W ten sposób poeta zbudował legendę człowieka, który w rzeczywistości dożył sędziwego wieku.

Mickiewicz polskie i rosyjskie wojsko charakteryzuje z pomocą kontrastu, symboliki, bieli i czerni, epitetów, porównań i metafor.

Wojsko rosyjskie: ,,200 harmat grzmiało”, ,,artylerii ruskiej ciągnął się szeregi”, ,,i widziałem ich wodza”, ,,wylewa się spod skrzydła ściśniona piechota’’, ,,czarne chorągwie na śmierć prowadzą zastępy”.

Wojsko polskie: ,,sterczy biała, wąska, zaostrzona jak głaz bodzący morze, Reduta Ordona”, ,,sześć tylko miała harmat”, ,,ile z tych dział leciało bomb, kul i kartaczy’’.