Buddyzm jest dla Azji tym, czym chrześcijaństwo dla Europy. Twórcą był Siadhartha, który stał się buddą, tzn. oświeconym. Zbywał on milczenie, pytania dotyczące istnienia Boga, a główny nacisk kładł na życie moralne człowieka. Początkowo czczono różne bóstwa bramińskie (Mitra, Vanina, Wisznu), a potem doszło do ubóstwienia Buddy. Religia ta przyjmuje wiarę w reikarnację, wyzwolenie i przekonanie, że uczynki popełnione w poprzednim żywocie wpływają na przebieg reikarnacji. Buddyzm głosi 4 szlachetne prawdy:  1). Cierpieniem są narodziny, starość, choroba i śmierć, nad to połączenie z tym co niemiłe i rozłąka z tym co miłe. 2). Do odrodzenia się tj. kolejnego wcielenia prowadzi pragnienie rozkoszy, stawiana się, przemijania. 3). Pragnienie to można usunąć przez całkowite zniszczenie pożądania. 4). Drogą wiodącą do usunięcia cierpienia i osiągnięcia zbawienia jest ośmiorakaa ścieżka obejmująca należytą wiarę, należyte myślenie, słowo, życie, czyny, dążenie, pamiętanie i zagłębianie się (medytacja). Cel życia ludzkiego jaki wskazywał Budda jest negatywny, oznacza bowiem wyzwolenie się z więzów ciągłego wcielenia się i cierpienia towarzyszącego życiu na ziemi. Etyka buddyjska opiera się na moralnym prawie świata. Praktyczna moralność wymaga przestrzegania pięciu przykazań: nie zabijać, nie kraść, nie kłamać, nie dopuszczać niedozwolonych stosunkó płciowych, nie używać żadnych napojów odurzających. Człowiek za życia winien dąży do nirwany (zaprzestanie istnienia w jakiejkolwiek formie czy postaci).