Żródła judaizmu sięgają około dwóch tysięcy lat przed Chrystusem. Gdy Abraham otrzymałod Boga obiecaną mu ziemię. Za oficjalny początek Judaizmu uważa się objawienie Mojżeszowi prawa na Górze Synaj (około 1250 roku przezd Chrystusem), kiedy to Bóg zawarł przymierze z Izrealitami. Mojżesza uważa się za prawodawcę i (założyciela) judaizmu. Żydzi wierzą w Boga (Jahwe), któy jest jeden wszechmocny i wieczny. Pozwala się poznawać przez objawienie. Działanie Boga w dziejach narodu wybranego relacjonuje Biblia, w skład któej wchodzi

Tara (pięcioksiąg), Księgi Proroków oraz Księgi Pism. Druga święta księga judaizmu to Talmud- nie jest to księga objawiona, lecz kodeks 613 przykazań i wyjaśnień Prawa mojżeszowego (dekalogu). Po zburzeni świątyni jerozolimskiej (70 r. przed Chrystusem) życie religijne skupia się w synagogach, gdzie Żydzi modlą się, czytają Biblię zwłaszcz w dzień szabatu. Cechą charaktyczną judaizmu jest czekania na spełnienie się obietnicy, że Bóg ześle obiecanego Mesjasza.