„Stary człowiek i morze” Hemingwaya to prosta opowieść o starym kubańskim rybaku, który podjął najtrudniejszą walkę w swoim życiu. Ten krótki utwór porusza przede wszystkim kwestie ludzkiej wytrwałości, odwagi, wiary we własne możliwości, dumy, przyjaźni oraz klęski. Aby tego dokonać Ernest Hemingway stworzył postać Santiago, która przeszła do historii literatury jako odzwierciedlenie zasad wyznawanych przez wielkiego moralnego pisarza. Przesłanie opowiadania jest bardzo jasne, człowiek jest zdolny do osiągnięcia każdego celu, jeśli tylko pokona swoje słabości. Widać to na przykładzie starego rybaka, który złowił rybę większą od swojej łodzi. Zanim jednak tego dokonał zmagał się z wieloma przeciwnościami losu. Pomimo, iż od osiemdziesięciu dni nie złowił żadnej ryby, Santiago uparcie wracał na morze w poszukiwaniu swojej wielkiej sztuki. Kubańczyk wierzył w siebie, swoją siłę i umiejętności. Gdy los zetknął go z marlinem, starzec podjął wyzwanie bez wahania, wykazując się wielką odwagą.

Stoicyzm- system filozoficzny propagujący życie zgodne z naturą i rozumem oraz zachowanie wórnowagi duchowej, której nie zmienia ani radość ani smutek.

Epikurezim- kierunek filozoficzny zapoczątkowany przez Epikuros Samos, któy uważał, że największym dobrem człowieka jest brak cierpienia, dlatego należy korzystać z życia i cieszyć się doczesnością.

Tren V- podmiotem wypowiadającym się w tym utworze jest zapracowany ojciec. Dominuje tutaj porównanie homeryckie, bowiem córka porównana jest do oliwki, którą podciął ogrodnik.

Tren VII- podmiot liryczny zwraca się w tym utworze do ubrań dziewczynki. Dominują zdrobnienia oraz epitety: słoneczków, letniczek, tkaneczkę.

Tren VIII- obraz domu z Urszulką ,,tyś za wszystki mówiła za wszystki śpiewała", ,,wszystkiś w domu kąciki zawidy pobiegła".- Obraz domu bez dziecka ,,Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim", ,,teraz wszystko umilkło, szczere oustki w domu". - Tren ten jest przedstawiony za pomoca kontrastu.

Tren X- Jan Kochanowski zastanawia się nad miejscem pobytu swojej córka. Rozpatruje różne możliwości: niebo, wyspy szczęśliwe, Hades, czyściec. W końcu dochodzi do stwierdzenia: ,,Gdziekolwiek jest,jakiś jest, lituj mej żałości". Słowa te świadczą o kryzysie religijnym poety, a także o jego zwątpieniu w  życie pozagrobowe.