Mit- nadaje rzeczy, osobie niezwykłą moc, mają siłę, moc oddziaływania. Coś nabiera nowego sensu. Powstają w trudnych czasach dla narodu.

Mit poety i poezji: Dziady cz. III, Konrad Wallenrod, Nieboska komedia. Poeta został zmitologizowany. Miał prowadzić naród przez te ciężkie czasy. Stoi na czele narodu, jest niczym kapłan, wieszcz, prorok. Pośrednicy pomiędzy Bogiem a człowiekiem. Indywidualista. Ma moc zmieniania ludzi, ma wskazywać błędy w postępowaniu. Ma tłumaczyć sens ofiar powstania. Poeta przewodzi, ma być duchowym przywódcą. Przypisywane są mu cechy duchowe, przewiduje przyszłość.

Poezja też została zmitologizowana: związek z tematami narodowymi, ma ukazywać metody walki i ma łączyć pokolenia. Ma moc przemianiania ludzi.

Mit Napoleona, Tadeusza Kościuszki- tym postaciom nadaje się cechy boskie. Przypisuje się im siłę herosów. Mity są potrzebne aby budzić nadzieję.

Mit wsi jako arkadii- Pan Tadeusz, sielanka ludzi. Okres wiosny, lata. Przyroda pomaga, sprzyja ludziom. Lata dzieciństwa jako arkadii.

Mit jedności: Pan Tadeusz, solidaryzmu, ballady ,,Świteź", ,,Dziady cz. III, IV, II".

Mit domu rodzinnego: stoi na pagórku, otwarta brama, wystrój jest związany z bohaterami narodowymi. Dom- symbol ojczyzny.

Mit przyrody- pełniła ważną rolę, była tworem żywym, uduchowionym. Postrzegana w sposób niezwykły, pomaga dobrym, wymierza też sprawiedliwość.

Mit miłości- jedyny sens swojego życia, uczucie boskie, nieszczęśliwa, łączy się z cierpieniem, z nieszczęściem, miłość duchowa, sięgająca poza grób.