Wiliam Shekspir (1564- 1616), około 1590 roku przybywa do Londynu, by na resztę życia związać się z teatrem.

.„Romeo i Julia” jest dziełem opowiadającym o wielkiej, młodzieńczej miłości, o uczuciu, które musi walczyć z przeciwnościami losu. Dramat ten składa się z wielu przeciwieństw, bowiem opowiada o miłości i nienawiści, o szczęściu i rozpaczy, o chęci życia i dążenia do śmierci. Cała akcja skupiona jest wokół innych wątków, na przykład niekończący się spór miedzy rodzicami kochanków, czy niedoszły związek Parysa z Julią. Jednak na plan pierwszy wysuwają się dzieje miłości głównych bohaterów. Niestety ich los kończy się tragicznie, a przecież miłość dzieci mogła połączyć zwaśnione rody. Niestety udało się pogodzić Montekich i Kapuletich, ale za jaką cenę. Musiało dojść do tragedii, aby przedstawiciele rodzin podali sobie dłonie. Wniosek nasuwa się jeden: nic nie zdoła ugasić miłości, bo człowiek powinien szukać szczęścia między czasem a przestrzenią.

Postacie utworu: Romeo Monteki, Julia Kapuleti, ojciec Laurenty, Tybalt- krewny Julii, Parys, rodzice, piastunka. Miejsce- Werona i Montana; Czas akcji- XVI wiek; Problem- nieszczęśliwa miłość Romea i Julii; Konstrukcja bohatera- bohaterowie Szekspira są motywowani miłością, a nie przeznaczeniem (fatum).

Julia- czternastoletnia dziewczyna, niewinna, zbyt młoda, dziecinna, niedojrzała, małomówna, posłuszna i wierna rodzicom, sympatyczna, nie protestuje kiedy wyznaczano jej męża, nieufna, nie do końca wierzy w zapewnienia i przysięgi, zaradna, sprytna, odważna, zdecydowana, konsekwentna w działaniu, kieruje się miłością, jest gotowa zaryzykować życie by być z ukochanym, szybko dojrzewa.

Romeo- tytułowy bohater dramatu, siedemnastoletni młodzieniec z rodu Montekich, pochodził z bogatego rodu, niedojrzały młodzieniec, porywczy, impulsywny, niestały w uczuciach, gwałtowny, marzyciel, niedyskretny, obnosi się ze swoją nieszczęśliwą miłością, kieruje się uczuciami i emocjami- zabicie Tybalta, szczery; Przełomem w jego życiu jest poznanie Julii; Z miłości jest zdolny do wszystkiego, szybko dojrzewa, romantyczny, wrażliwy, pokonywał wszystkie trudności byleby być z Julią, konsekwentny w działaniu.

Norwid w Weronie

Cyprian Kamil Norwid staje po stronie istot zdolnych do wybaczenia i współczucia. Zdaje sobie sprawę, że w życiu reprezentowanym w utworze przez ludzi, dominuje rozsądek. Wie, że rzeczywistość przeważa nad poezją, ale to krytykuje.

Dramat elżbietański- od strony sztuki Szekspira to tzw. dramat elżbietański (nazwa pochodzi od okresu panowania Elżbiety I), który cechuje załamanie zasady trzech jedności: czasu, miejsca, akcji. Zauważamy także częste pomieszanie liryzmu z dramatyzmem, zmienność charakteru bohaterów- łatwość popadania w skrajne stany emocjonalne (np. przechodzenie od miłości do nienawiści, od wierności do zdrady).

Zasada decorum (zachowanie stylu wysokiego dla spraw poważnych).

Często wprowadza postacie fantastyczne, ograniczył rolę chóru, wprowadził sceny zbiorowe. O losie bohaterów nie decyduje fatum, czyli przeznaczenie.

Angielski teatr: W wieku XVI w Anglii narodził się teatr elżbietański. Za jego umowną datę przyjmuje się rok 1576. Wtedy to bowiem przedsiębiorca James Burbage wybudował pod Londynem pierwszy gmach przeznaczony wyłącznie do prezentacji widowisk teatralnych. Nazwał go The Theatre i rozpoczął wystawianie pierwszych sztuk. Wkrótce pojawiły się dwa kolejne teatry- The Cuartch i The Rose- a po nich przyszły następne, np. The Globe Theatre, który działał w Lonydnie w latach 1599-1642, założony przez R. i C. Burbage. Jednym z udziałowców był Wiliam Szekspir. Wystawiane tam były premiery jego utworów oraz utwory Bena Jonsona i J. Webstera. Autorami byli wyłącznie mężczyźni. Teatr został zbudowany w 1599 roku. Spłonął w pożarze w 1613r, odbudowano go rok później. Wskutek interwencji purytanów został zamknięty w 1642roku, zburzono go dwa lata później. Budowa została zrekonstruowana i otwarta w 1997roku.