Geneza utworu: nieszczęśliwa miłośc do Karoliny; Goethe przeżył samobójczą śmierc przyjaciela, który zabił się z powodu nieszczęśliwej miłości; Goethe miał cechy Wartera: wrażliwy, o bójnej wyobraźni, czuły wobec dzieci.

Jest to powieśc w postaci listu (Nowa Heloiza), narracja pierwszoosobowa i subiektywna; listy są podzielone chronologicznie. Funkcje listów: funkcja ekspresyjna- przeżycia Wertera; subiektywne spojrzenie na świat; nie znamy dokładnie jego losów, niedomówienia.

Werter- mieszczanin, ma charakter refleksyjny, jest człowiekiem poszukującym. Stosunek Wertera do ludzi: miał z nimi dobry stosunek, ale uważa że go nie rozumieją; ma łatwośc nawiązywania kontaktów, lecz nie może znaleźc osoby, która by go rozumiała; najbardziej lubi ludzi z ludu; mimo iż otoczony jest ludźmi czuje się samotny; lubi dzieci,gdyż są wrażliwe, szczere i niewinne, inspirują go do twórczości; ludziom w mieście zarzuca zbyt dużą ambitnośc, egoizm; buntuje się przeciw izolowaniu się warstw społecznych, nie może zrozumiec, że jest lekceważony, domaga się szacunku; jest osamotniony (bardziej duchowo). Stosunek Wertera do świata: przyjmuje postawę bierną, ucieka od problemów; uważa że życie jest snem; boi się bólu, rozczarowania i zawodu; praca nie daje mu satysfakcji; uważa, że najszczęśliwsi są ci, którzy żyją z dnia na dzień; kieruje się uczuciami; Stosunek Wertera do przyrody i Boga: zachwyca się pięknem przyrody; ma stosunek politeistyczny, widzi Boga duchowo obecnego w naturze, wrażliwy na piękno; człowiek jest elementem natury; czasem Werter widzi w przyrodzie śmierc- sposób postrzegania świata jest zależny od jego przeżyc wewnętrznych; natura go inspiruje. Stosunek Wertera do samego siebie:Lubi Homera, uspokaja go czytanie go; później zaczyna czytac Osjana (pobudza jego wyobraźnię); jest skoncentrowany na samym sobie; postrzega świat jako romantyk (przez wyobraźnię i wrażliwośc); podchodzi do świata bardzo emocjonalnie, czasem aż za bardzo. Cechy sentymentalne: nadwrażliwośc; koncentracja na swoich uczuciach, twórczośc inspirowana życiem ludu; Cechy romantyczne: indywidualizm (uczucia i wyobraźnia); osamotnienie; bunt przeciw moralności.

Egotyzm- charakteryzuje postawę Wertera; przesadne zajmowanie się własną osobą i koncentracja świata na sobie.

Egocentryzm- postrzeganie świata przez uczucia.

Werteryzm- wzór postrzegania świata i zachowań w postawie Wertera (wrażliwośc, pesymistyczne postrzeganie życia, marzenia).

Werteriada- nawiązują do cierpień Młodego Wertera.

Miłość Wertera: Miłość przychodzi nagle, miłość od pierwszego wejrzenia. Werter marzył o miłości jeszcze przed poznaniem Loty. Ukochana przesłania mu świat, jest nią oczarowany; Werter uważa że jest potrzebny, docenia samego siebie, myśli że Lota go kocha, miłość go uszczęśliwia; Miłość Wertera jest idealna, koncentruje się ona na uczuciu duchowym a nie na fizycznym, Werter porównuje ją do świętości. Lotę traktuje z szacunkiem, lecz miłość staje się obłędem, ceirpienieniem, prowadzi go do zguby. Werter nie potrafi normalnie funkcjonować, myśli tylko o Locie i o przebywaniu z nią, Bohater idealizuje dziewczynę jako osobę szczególnie wrażliwą na ludzkie cierpienie; Werter dzięki miłości inaczej postrzega świat, jest dla niego piękny, dobry, nie widzi trosk  i problemów; Werter przeżywa burzę emocjonalną, przeżywa sprzeczne uczucia z maksymalną intensywnością. Do czego prowadzi miłość: do zbrodni, obłędu (przykład Henryka); do samobójstwa; Werter uważa, że miłość jest chorobą, nie może się pogodzić ze stratą Loty; miłość prowadzi Wertera do pustki wewnętrznej, do duchowego wyobcowania; Werter wierzy, że po śmierci będzie razem z Lotą, dlatego nie uważa Alberta za przeszkodę; Werter poświęca się dla Loty, oddaje życie w imię prawdziwej miłości. Wzorzec miłości: wieczna, jedyna, wyidealizowana, tragiczna. Przeszkodą do szczęścia kochanków jest: Albert, wartości, zasady według których żyją; Lota nie może złamać słowa danego Werterowi. Analiza języka: używa apostrofy do samego siebie; podkreślenie egocentryzmu przez apostrofę ,,nieszczęsny"; pytania retoryczne- odnoszą się do stanu emocjonalnego; przymiotniki, epitety- określają jak silne jest uczucie; metafora- sakralizuje miłość; słowa, zmysły i serca- mówią o zniewoleniu Wertera. Składnia jest zróżnicowana; Celem jego jest funkcja ekspresywna, spontaniczność, podkreślają że Warterem rządzą silne emocje: porównanie do przyrody- oddaje gwałtowność uczuć, które kierują Werterem, cierpienie, duchowe rozterki.

Albert- szlachetny, dobry, dojrzały, odpowiedzialny, pragcuje aby zapewnić byt Locie, ufa jej, gdyż pozwala spotykać się jej z Werterem. Nie akceptuje samobójstwa, gdyż jest to ucieczka. Realista. Ostrożny, odważny, racjonalista. Życie traktuje bardzo poważnie. Pracowity. Jest przeciwieństwem Wertera.

Przygotowania do śmierci: Werter obmyśla dokładnie samobójstwo, wybiera się do Alberta po pistolety; wydaje słudze ostatnie rozkazy; ubiera sie we frak, który miał na sobie, gdy poznał Lotę; pisze list do Loty i jej ojca, aby zajęli się jego zwłokami; wybiera miejsce pochówku pomiędzy dwoma lipami; płaci rachunki; popełnia samobójstwo o północy w Wigilię. Werter umiera podobnie jak Roland. Cierpienia stały się biblią miłości romantyków, wzorem dla innych.