Śluby panieńskie Aleksandra Fredry-  jest to komedia charakterów lub sytacyjna. Pani Dobrulska, Aniela, Klara, Gustaw. Celem intrygi jest przeciwstawienie się ślubom. Klara- nie chce cierpieć, chce być szczęśliwa. Gustaw- ma charakter uwodziciela, fircyka, potrafi wykorzystać swój wdzięk aby zdobyć kobietę. Człowiek lekkoduch, chce wynieść z życia jak najwięcej. Gustaw nie myśli o małżeństwie, lecz postanawia zniszczyć przysię dziewczyn. Nieświadomie spełnia wolę stryjka i zakochuje się w Anieli. Gusstaw wierzy w istnienie prawdziwej miłości; Jest racjonalistą, walczy o uczucia. Albin- sentymentalny kochanek. Jest bierny, nie potrafi walczyć o miłość. Albin to postać karykaturalna. Szczery, nie potrafi prowadzić flirtu. Aniela- spokojna, taktowna, wrażliwa, dobra, dobrze wychowana. Dumna, też pragnie szczęścia. Gustaw uczy ją relacji pomiędzy kobietą i mężczyzną. Przyjmuje miłość Gustawa. Klara- zbuntowana, samodzielna, energiczna, świadoma konieczności podporządkowania się ojcu. Inteligentna, a nawet nowoczesna.

Intryga Gustawa: wzbudzenie zazdrości Gustawa, przedstawienie Anieli istity miłości; rozbudzenie chęci przeżycia wielkiej miłości w Anieli. Gustaw zastrasza Klarę, że wyjdzie za osobę której nie lubi, dlatego decyduje się na zamążpójście za Albina.

Gustaw z IV części Dziadów: duch, umarły dla świata; miłość od pierwszego wejrzenia; miłość prowadzi do obłędu; Gustaw metafizycznie przedstawia miłość; załamuje się, ponosi klęskę; tragiczna; wyciszany erotyzm, panowanie; Gustaw przyjmuje postawę egocentryczną; wzbudza silne emocje. Gucio ze Ślubów Panieńskich: postać energiczna; miłość przychodzi powoli; miłość jest źródłem radości; miłość to ,,magnetyzm serca"; działa racjonalnie, wygrywa; przynosi szczęście; Gucio kocha Anielę taką jaką jest; miłość możliwa do zrealizowania.

Miłość: smak, dotyk, dźwięk, zapach, ruch, emocje, obraz. Miłość: smak- słodki, dotyk- delikatny, dźwięk- spokojny, zapach- kwiatów, ruch- powolny; emocje- pozytywne, obraz- chłopak i dziewczyna.

Stosunek człowieka: ludzie nie zwracają uwagi na tą sytuację; człowiek myśli tylko racjonalnie, nie obchodzi go los kochanków. Stosunek natury: ,,łagodne oko błękitu"- Bóg lituje się nad ludźmi, którzy doprowadzają do tragedii losu Romea i Julii; oko widzi gruzy i groby; natura współczuje, ma naturę duchową, łzy znad planety są potrzebne kochankom, natura jest światem uczuć.

Świat ludzi przemija, jest kruchy, jest zapomniany. Słowo ,,uczenie" ma charakter ironiczny. Poeta wyśmiewa ludzi, którzy nie zwracają uwagi na to co jest ważne, nie widzą uczuć.

,,Jestem Julią"- autorka nawiązuje do sceny balkonowej. Jednak w scenie tej nie ma Romea, gdyż być może nie jest on podobny do prawdziwego Romea. Autorka poprzez mówienie o latach odwołuje się do wszystkich kobiet nieszczęśliwie zakochanych.