Czas akcji: dzień, lecz czas wyobrażony przez dziewczynkę to noc. Miejsce: miasto, miejsce wyobrażone to odludzie, żyje w świecie wyobrażonym.

W utworze dominuje świat Karusi, świat wyobrażony, gdyż wyrażone są uczucia dziewczynki. Dziewczyna: płacze, boi się, krzyczy, jest postrzegana jako osoba obłąkana; świadkiem zdarzeń jest lud zgromadzonych w miasteczku oraz prostota, która wierzy karusi, iż mogą kontaktować się z duchami; zgromadzenie zaś przyjmuje postawę racjonalną, uważają ją za wariatkę, odtrącają ją, nie rozumieja. Innym świadkiem jest starzec. Nie wierzy Karuni, przyjmuje postawę racjonalną. Starze rozumie to, co może doświadczyć i zobaczyć. Kolejnym świadkiem jest osoba, która broni dziewczynę, wierzy jej.

Idee i postawy romantyzmu: świat uczuć, świat ducha; indywidualizm (bohaterka jest osamotniona); ludowość (ujawnia się w wierze w miłość poza grób, sama bohaterka pochodzi z ludu); spirytualizm- materia staje się przejawem pierwiastka duchowego; irracjonalizm- przekonanie, że rzeczywistość można poznać dzięki intuicji, uczuciom i wierze; bunt przeciw konwencjom.

Środki stylistyczne: wykrzyknienia, apostrofy, wyliczenia, wyrazy przestarzałe, porównania, pytania retoryczne, powtórzenia, anafora, paralizmy składniowe, antyteza, zdrobnienia, kolokwializmy.

Funkcje środków: podkreślają, wyrażają uczucia dziewczyny; charakteryzują pochodzenie bohaterki; wyrażany bunt poetów przeciw regułom pisania.

Kordian zastanawia się nad sensem swojego życia. Jest to wynikiem śmierci samobójczej przyjaciela. Początkowo chłopak potępiał czyn kolegi. On sam myśli o śmierci. Jego stosunek do samobójstwa zmienił się, gardzi moralnością, opinią na temat zadanej sobie śmierci. Kordian bardzo emocjonalnie podchodził do świata natury, porównuje go do swojej sytuacji (umarłe liście) przez co powracają do niego myśli o śmierci.

,,Dziś gardzę głupią..."- Ogień jest symbolem uczuć, żywiołowości, czynu. Kordian gardzi uwagami społeczeństwa, odbiera świat indywidualnie. Myśl o śmierci spowodowała, iż zaczą myśleć o życiu, jego sensem.

,,Jak kwiat"- Kordian otwiera się na życie, pochłania je. Porównuje się do kwiatu (kruchy, delikatny), bohater jest jednostką bardzo skomplikowaną.

,,Myśl Boga z tworów..."- Potrafi dociec do największych tajemnic; Kamień- podstawa, mądrość, wiedza. Kordian chce zdobyć wiedzę, lecz nigdy jej nie zdobędzie, nie znajdzie odpowiedzi na pytanie, które stawia.

,,Myśl śmierci przyrodzenia..."- Dusza pragnie śmierci, aby mogła uwolnić się od ciała; śmierć daje wolność, jest łaską.

,,Posępny, tęskny.."- Kordian staje się smutny, niszczy go to myślenie o śmierci, wyniszcza go.

,,Otom ja sam"- nie zna celu swojego życia, dlatego pogrąża się w myślach.

Podobieństwa (Kordian, Hamlet): myślą o śmierci; boją się jej, gdyż nie wiedzą co się potem z nimi stanie; mają naturę refleksyjną; są wrażliwi; zastanawiają się nad sensem swojego życia; chcą jej gdyż uwolnią się od bólu i cierpienia ziemskiego. Różnice (Kordian, Hamlet): czy istnieć i działać, czy nie istnieć i nie działać; Hamlet czerpie wiedzę o świecie z obserwacji społeczeństwa; Rozum jest dla Hamleta przekleństwem, zaś Kordian chce poznać świat, ma do niego emocjonalny stosunek.

,,Bunt" A. Świrszyńska- bohaterka wiersza buntuje się uciekając z domu starców. Buntuje się przeciw starości; odbieraniu jej wolności, konieczności przebywania z osobami starszymi. Nie chce ona przywiązać się do ludzi i miejsc. Bohaterka ucieka przed narzucanym jejj rolom i obowiązkom. Buntowniczka pragnie wolności, dzięki ucieczce może robić co chce i być gdzie chce. MOżna nazwać ją odmieńcem, lecz nie do końca, gdyż poprzez swoje zachowanie podkreśla ona swój indywidualizm, Korusia i Buntowniczka: zachowują się jak osoby obłąkane; wyrażają niezgodę z otaczającą je rzeczywistością.