,,Beniowski" Juliusz Słowacki- tyułowa postać nie jest głównym bohaterem utworu. Poeta w uutworze ocenia poetów, mówi o zadaniach poezji. Melancholia- jest opisana za pomocą ironicznych pytań. Ukazana jest jako boginii, która patronuje romantykom. Poeta krytykuje tendencję ludzi przez nawiązanie do ,,Legionów Polskich". Poeta nawet siebie traktuje ironicznie, dystansuje się. W drugiej zwrotce podmiot mówi, iż bardzo dużo jest poetów w ówczesnym mu świecie. Krytykuje ich, mówi że nie są oni prawdziwymi, którzy piszą sentymentalnie. Poeci nie są szczerzy w wyrażaniu uczuć, nie mają talentu. Poeta jest zniewolony. Nie potrafią oddać tego jaki jest człowiek i świat. Wiersz Słowackiego jest oktawą. Słowacki swobodnie posługuje się oktawą, stosuje przerzutnie. Łączy ze sobą rymy, które są bardzo od siebie odległe znaczeniowo, stają się efektem komizmu. Słowacki marzy o poezji nieskrępowanej regułami żeby słowa wyrażały uczucia. Jest to możliwe do uzyskania, sam Słowacki osiągnął ideał poezji, o ktrórej marzy. Słowacki bawi się tekstem, sam jest bohaterem utworu.

Poemat dygresyjny- to opowieść fabularna, luźno skomplikowana, przerywana licznymi dygresjami. Poeta żartobliwie traktuje akcję, postaci i czytelnika. Podstawową cechą gatunku jest ironia.

Na obrazie pt. ,,Mickiewicz na Judaku Skale" przedstawiona jest tytułowa postać.  Ppoeta oparty jest na jednym ręku na skale, głowę ma zwróconą w bok. Poeta wpatruje się w coś, jest zamyślony, skupiony. Ubrany jest w białoczarne szaty. Mickiewicz przedstawiony jest w scenerii zapadającego mroku.

Słowacki- bardzo dobrze ubrany. Dobrze się ubierał, gdyż chciał obalić stereotypy; stara się zapewnić sobie szacunek ludzi z wyższych sfer.

,,Marionetki" C. Noriwd- podmiot liryczny ma postawę człowieka znudzonego. Ukazany świat jest piękny, różnorodny. Postawa podmiotu jest ironiczna. Wszystko na świecie podlega przemijaniu. Świat, który się zmienia nie może nudzić.  Podmiot zwraca się do kobiety pochodzącej z wyższej warstwy społecznej. Pani należy do osób, które ulegają modzie, są towarzyskie. Podmiot przyjmuje maskę, by nie stracić kontaktu z tą osobą. Chce zapewnić sobie szacunek. Tak naprawdę podmiot się nie nudzi.

Juliusz Słowacki- ,,Hymn"- Smutno mi, Boże! - adresatem utworu jest Bóg Ojciec, Stworzyciel Świata. Relacja pomiędzy podmiotem a Bogiem jest bliska. Pdomiot, który się zwierza wypowiada się w 1 os. w formie monologu lirycznego. Podmiot koncentruje się na swoich przeżyciach (egotyzm). Podmiot jest Polakiem emigrantem, człowiekiem smaotnym. I zwrotka: podmiot patrzy na zachód słońca; jest wrazliwy na piękno świata; zdaje sobie sprawę z piękna świata, lecz i tak cierpi, jest smutny, II zwrotka: podmiot używa porównania do pustych kłosów; czuje pustkę wewnętrzną; jest człowiekiem dumnym, skrytym. Ufa Bogu, traktuje go jako przyjaciela. III zwrotka: podmiot porównuje się do sieroty; podkreśla w ten sposób żal i rozpacz; jest zrezygnowany, nie wierzy w lepszą przyszłość. IV zwrotka: widoczna jest wielka samotność; V zwrotka: podmiot porównuje się do pielgrzyma; nie ma stałego miejsca, domu, nie zna celu do którego zmierza. Stracił bliskich, samotny, VI zwrotka: mówi, iż Bóg będzie świadkiem jego śmierci (Bóg ukazany jako byt panujący nad losem człowieka), ma świadomość że nigdy nie zazna spokoju. VII zwrotka: podmiot wie, że nie wróci do kraju, nawet  modlitwa nie pomoże w jego sytuacji. VIII zwrotka: podmiot uswiadamia sobie, iż każdy człowiek jest wygnańcem. Każdy przeżywać będzie to co podmiot w wierszu (prawdy uniwersalne- motyw wędrówki.

Człowiek i Bóg: zanim pogodzi się ze swoją przemijalnością, odrzuca smutek. Słowa te są wyrazem buntu, sprzeciwia się temu, że ludzkie istnienie jest takie kruche, pełne cierpienia; ostatecznie godzi się ze swoim losem i z Bogiem. Los jest wiecznością.