Turpizm- określenie oznaczające orientację poetycką, rozwijającą się po 1956 roku, jej przedstawiciele to: Tadeusz Różewicz, Miron Białoszewski, Stanisław Grochowiak I Ernest Bryl. Włączali do swojej twórczości motywy śmierci, brzydoty, kalectwa,choroby,zniszczenia,odrazy,

Turpizm powstał ze względów politycznych, zniszczenia wojenne, śmierć ludzi, wyniszczenia stały się inspiracją. Staje się on też buntem poetów, szukali też nowych motywów stąd fascynacja brzydotą.

,,Czyści” Stanisław Grochowiak

Podmiotem lirycznym może być poeta, gdyż deklaruje swój wybór- ,,wolę brzydotę, jest bliżej krwioobiegu słów”. Uzasadnienie: jest bliższa życiu, brzydota jest dla poety męką, ale świadomie się na to decyduje, gdyż chodzi mu o cel, brzydota jest bliższa życiu. Poeta ma negatywny stosunek do ,,czystych”, którzy są obłudni, zakłamani, pozbawieni uczuć.

Adresatem utworu są ludzie, którzy bronią tradycyjnego systemu wartości, ale nie stosują się do nich.

,,Piersi królowej utuczone z drewna”

kontrast piękna, majestatu z brzydotą, kalectwem.

Elementy tworzące świat królowej:

przedmioty nie pasujące do wizerunku królowej, z codziennego użytku: smalec,świeca,wata,zakryte lustra,proteza,

Świat królowej przedstawiony jest za pomocą: paralelizmów składniowych- wprowadzają monotnię; epitetów; anafory-monotonia, a świat przedstawiony jako nudny. Wersy są parzyste i nieparzyste. Świat podmiotu jest żywy, młody. Kontrast starości i młodości. Uwypukla on kulturę, która dominuje nad  życiem człowieka. Jest ona przestarzałam nudna. Poeta domaga się zmian. Sztuka powinna się ściśle wiązać z życiem. Świat królowej jest nudny, ale z drugiej strony fascynujący tak jak i kultura.

,,Rozprawa...” Miron Białoszewski

Buduje obraz świata na zasadzie kontrastu tworząc groteskę.

Początek utworu- apostrofa skierowana jest do barana. Podmiot ma wysoki stosunek do kultury bazarowej, to co pesymistyczne zostało przedstawione w sposób podniosły np. Porównanie profilu barana do faraona. Język kultury wysokiej związany z potocznym otoczeniem. Ostatnia zwrotka mówi o trwałości, wieczności kultury.

,,Szare eminencje zachwytu” - Białoszewski

Białoszewski z zachwytem odnosi się do przedmiotów codziennego użytku. Pierwsza zwrotka ma charakter rozbudowanej apostrofy do łyżki durszlakowej; wprowadza to podniosłość. Autor używa metafor, sakralizacja przedmiotu.

W drugiej zwrotce wyst. Personifikacja pieca. Poeta podziwia go. Jest obecna metafora, kalambur. Podmiot zachwycony jest powstałymi kształtami podczas palenia. Białoszewski tworzy mistykę dnia powszedniego. To co brzydkie może być fascynujące.

,,Podłogo błogosław” -Białoszewski

Wiersz opisuje brudną podłogę, podobną do pokrojonego buraka, Jest ona stara, przedstawiona w sposób budzący zachwyt. Poeta kojarzy podłogę z rzeczami sztuki podniosłej. Podłoga staje się źródłem wzruszeń.