Teatr antyczny a dramat Szekspira: reguła 3 jedności;czas: 1 dzień, bohaterami tragedii są członkowie wyższych scen,1-3 aktorów;zasada decorum-język odpowiada tematowi; nie przedstawia się na scenie zbrodni;chór komentujący wydarzenia; memesis-zasada naśladownictwa, wydarzenia i bohaterowie mają być prawdopodobni; wątek z mitówl tragizm;

nie ma zasady 3 jedności, m-ce-Anglia, Szkocja,zamki, trudno określić czas, więcej niż 3 aktorów,przedstawienie zbrodni na scenie,zerwanie z zasadą decorum,zerwanie z zasadą decorum, pojawiają się elementy fantastyczne, temat zaciągnięty z kronik historycznych, tragizm- człowiek pozostaje pod wpływem silnych emocji, bohaterowie skomplikowani pod względem psychologicznym, Szekspir dba o nastrój

Szekspiryzm- zespół nawiąza do twórczości Szekspira, do założeń teatru elżbietańskiego.

Dramat elżbietański- od strony sztuki Szekspira to tzw. dramat elżbietański (nazwa pochodzi od okresu panowania Elżbiety I), który cechuje załamanie zasady trzech jedności: czasu, miejsca, akcji. Zauważamy także częste pomieszanie liryzmu z dramatyzmem, zmienność charakteru bohaterów- łatwość popadania w skrajne stany emocjonalne (np. przechodzenie od miłości do nienawiści, od wierności do zdrady).

Zasada decorum (zachowanie stylu wysokiego dla spraw poważnych). Często wprowadza postacie fantastyczne, ograniczył rolę chóru, wprowadził sceny zbiorowe. O losie bohaterów nie decyduje fatum, czyli przeznaczenie.

Angielski teatr: W wieku XVI w Anglii narodził się teatr elżbietański. Za jego umowną datę przyjmuje się rok 1576. Wtedy to bowiem przedsiębiorca James Burbage wybudował pod Londynem pierwszy gmach przeznaczony wyłącznie do prezentacji widowisk teatralnych. Nazwał go The Theatre i rozpoczął wystawianie pierwszych sztuk. Wkrótce pojawiły się dwa kolejne teatry- The Cuartch i The Rose- a po nich przyszły następne, np. The Globe Theatre, który działał w Lonydnie w latach 1599-1642, założony przez R. i C. Burbage. Jednym z udziałowców był Wiliam Szekspir. Wystawiane tam były premiery jego utworów oraz utwory Bena Jonsona i J. Webstera.