Główne formy ukształtowania dna oceanów:

-szelf,

-stok kontynentalny,

-basen oceaniczny, 

-grzbiet śródoceaniczny;

izobaty- linie łączące miejsca o tej samej głębokości 

mapa barymetryczna- przedstawia ukształtowanie dna oceanicznego

szelf- zalane wodami przedłużenia kontynentów o nachyleniu dochodzącym do 8 stopni i maksymalnej głębokości 200 m, są najczęściej miejscem wydobycia ropy naftowej i węgla

Stok kontynentalny- nazywany podwodnymi kanionami. To podwodne zbocza bloków kontynentalnych o nachyleniu 8-15 stopni, sięgają do kilku km głębokości

Basen oceaniczny- najbardziej rozległa forma oceanu rozciągająca się do 6000 m.n.p.m. np. Basen Północnopacyficzny, Brazylijski, Peruwiański

Równina abisalna- wyrównane powierzchnie głębokiego dna oceanicznego rozciągające się pomiędzy podnóżkami kontynentu i grzbietami śródoceanu

Ryft- głęboka rozpadlina dna oceanicznego, z której co jakiś czas wypływają intensywne strumienia lawy, Pod nią w astenosferze występują ogniska magmowe

Rów oceaniczny- najgłębsze miejsce we wszechoceanie, nie koniecznie są rowami tektonicznymi, mogą się też tworzyć przez konwekcję magmy np. Rów Mariański, Filipiński

Grzbiety Śródoceaniczne- podwodne łańcuchy górskie, mogą występować p.p.m. tworząc wyspy, archipelagi